پالس اکسیمتر

pulse oximeter پالس اکسیمتر دستگاهی است که بصورت غیر تهاجمی میزان هموگلوبین های موجود در خون که حاوی اکسیژن هستند را اندازه گیری می کند و آن را بصورت درصد نمایش میدهد( (spo2این دستگاه همچنین قادر است میزان ضربان قلب یا PR هر فرد را نیز محاسبه کند.در یک انسان سالم میزان اکسیژن محلول در خون باید بین 94 تا 98 درصد باشد.میزان ضربان قلب به سن و وزن هر فرد بستگی دارد.در صورت کمبود سطح اکسیژن خون پزشک برای فرد دستگاه های کمک تنفسی تجویز خواهد نمود.بیماری هایی مانند نارسایی قلبی،انسداد ریوی مزمن،آسم،ذات الریه و غیره باعث کم شدن میزان غلظت اکسیژن خون فرد می شوند.انواع پالس اکسیمتر:

• سیار یا انگشتی
• مرکزی یا ثابت

برای اندازه گیری اکسیژن خون باید پروپ دستگاه را روی انگشت سبابه دست،شست پا،نرمه گوش و یا نوک بینی قرار دهیم.وجود هرگونه مانع مانند ناخن مصنوعی،لاک،حنا و هر مانع دیگری بر روی عملکرد دستگاه تاثیر منفی می تواند داشته باشد.

حسگر پالس اکسیمتر دارای دو دیود فرستنده نور و دو سنسور می باشد.یک دیود نور قرمز را که طول موج مخصوص هموگلوبین حاوی اکسیژن هست را منتشر می کند و دیود دیگر نور مادون قرمز  یعنی طول موج مخصوص هموگلوبین بدون اکسیژن را منتشر می کند.هر یک از این هموگلوبین ها میزان خاصی از نور منتشر شده را جذب کرده و از رسیدن نور به سنسور گیرنده جلوگیری می کنند.پالس اکسیمتر با محاسبه نور قرمز و مادون قرمزی که دریافت می کند و مقایسه این دو با همدیگر میزان دقیق اکسیژن اشباع در خون را نمایش می دهد.

مواردی که باید از پالس اکسیمتر حتما استفاده کرد:

• نقایص مادر زادی قلب
• حمله قلبی
• نارسایی قلبی
• کم خونی
• سرطان ریه
• ذات الریه
• آسم